Waarom schaduwwerk moeilijker wordt naarmate je 'wijzer' wordt

Je leest de boeken. Je volgt de cursussen. Je kent de trauma-theorieën, de innerlijke kind patronen en alle 'hogere bewustzijn'-terminologie. Je ziet jezelf steeds helderder. En toch voel je: iets schuurt.

Hoe kan het dat ik zo veel weet, en toch vastloop in dezelfde patronen? Omdat je ego meegroeit. En slimmer wordt.

Het spirituele ego: een nieuwe afleiding

Je oude maskers waren zichtbaar: please-gedrag, perfectionisme, controle. Maar nu?

• Je zegt dat je 'je trilling bewaakt' — maar eigenlijk vermijd je confrontatie
• Je noemt het 'loslaten' — maar eigenlijk onderdruk je boosheid
• Je noemt jezelf 'bewust' — maar je kijkt stiekem neer op anderen die nog 'slaapwandelen'

Dat is je schaduw. Alleen nu in een spiritueel jasje.

Schaduwwerk wordt subtieler, niet makkelijker

Hoe meer innerlijk werk je doet, hoe complexer het spel wordt. Niet omdat je zwakker wordt, maar omdat je dieper gaat.

• Je oude trauma's komen in nieuwe vormen terug
• Je innerlijke kind verschuilt zich achter volwassen taal
• Je afweermechanismen klinken nu als wijsheid

Groeien is niet hetzelfde als ontwaken

Kennis is niet gelijk aan belichaming. Je kunt alles weten over schaduwwerk — en het toch ontwijken. Omdat je denkt dat je er al 'doorheen bent'. Maar als je geen ongemak meer voelt... voel je dan nog wel?

Waar je ego stopt, begint je vrijheid

Hoe verder je komt, hoe subtieler de uitnodiging:

• Durf je opnieuw te voelen waar je dacht al klaar mee te zijn?
• Durf je te zeggen: "Ik weet het even niet meer"?
• Durf je te zakken in wat nog steeds pijn doet — zonder het te analyseren?

Dat is schaduwwerk op het next level. Niet mooier, wel echter.