Als liefde pijn doet, is het geen zielsmissie maar herhaling

Sommige relaties voelen als thuiskomen. Je kent elkaar nog maar net, maar het is alsof je elkaar al eeuwen voelt. De aantrekking is magisch. De pijn is intens. De cyclus van aantrekken en afstoten? Verslavend.

"Het moet wel karmisch zijn." "Dit is mijn twin flame." Nee, lief. Het is geen zielsmissie. Het is je oude wond die zich opnieuw laat zien.

Je innerlijke kind herkent de dynamiek

Wat je denkt dat 'diepe connectie' is, is vaak je innerlijke kind dat een bekend patroon herkent:

• Liefde die onveilig voelt
• Aandacht die je moet verdienen
• Geborgenheid die steeds weer wordt weggehaald

Je geest maakt er een verhaal van: "Dit moet speciaal zijn." Maar je lichaam? Je zenuwstelsel? Dat zegt: "Dit voelt als vroeger." Niet als magie. Maar als herhaling.

Schaduwwerk helpt je het verschil te zien

Zielsmissie of trauma-bond? Dat verschil voel je pas als je durft te kijken naar je schaduw:

• Waar ben je loyaal aan pijn omdat het vertrouwd is?
• Waar verwar je intensiteit met liefde?
• Waar blijf je in destructieve verbindingen uit angst voor afwijzing?

Schaduwwerk laat je die rauwe spiegel zien. Niet om je te straffen. Maar om je wakker te maken.

Echte liefde is veilig, niet saai

Echte liefde voelt misschien minder dramatisch. Maar het voelt wel rustig, veiliger en helderder. En juist dat voelt voor getraumatiseerde systemen vaak... saai. Alsof er iets mist. Maar wat mist, is drama. Niet de liefde.

Je bent niet hier om liefde te verdienen

Je bent niet hier om te vechten voor aandacht. Niet om steeds weer gekwetst te worden in naam van 'zielsgroei'. Je bent hier om thuis te komen in jezelf.

Als liefde je breekt in plaats van bouwt, als je je kleiner maakt om erbij te blijven, als je verdwaalt in de ander — dan is het geen zielsmissie. Dan is het jouw schaduw, in de vorm van romantiek.