Je kunt niet helen wat je blijft romantiseren

"Het was eigenlijk niet zo erg." "Mijn ouders deden ook hun best." "Misschien lag het ook aan mij." Klinkt vergevingsgezind. Maar het is vaak een vermomming.

Romantiseren is een subtiele vorm van zelfverraad. Je herschrijft je pijn zodat het minder pijn doet. Maar zolang je jouw verleden blijft verzachten, kun je de echte wond niet helen.

Waarom we romantiseren wat pijn deed

We romantiseren trauma omdat de waarheid te rauw is:

• Dat je je ongezien voelde
• Dat je boos bent op mensen die je hoort te 'eren'
• Dat je liefde verwarde met controle, manipulatie of afwijzing

En dus zeggen we: "Maar ze deden hun best." Dat klinkt nobel. Maar het is vaak een copingmechanisme.

Schaduwwerk confronteert je met wat je liever niet weet

Schaduwwerk is het tegenovergestelde van romantiseren. Het is ruw. Echt. Pijnlijk eerlijk.

• Het laat je voelen wat je al die jaren hebt weggepoetst
• Het haalt de glanslaag van je trauma af
• Het dwingt je om je eigen patronen aan te kijken

En pas dan kun je helen. Niet eerder.

Romantiseren houdt je vast in oude patronen

Zolang je je trauma blijft verbloemen, blijf je het herhalen:

• Je kiest opnieuw voor mensen die je niet echt zien
• Je blijft loyaal aan systemen die je leegzuigen
• Je verwart onveiligheid met passie

Want je systeem gelooft nog steeds dat dat 'liefde' is. Schaduwwerk haalt je uit die hypnose.

Durf je de illusie los te laten?

Ben je bereid om toe te geven dat iets wat je liefhad ook pijn deed? Dat je ouders, partners, vrienden je niet gaven wat je nodig had? Dat is geen disrespect. Dat is volwassen worden. En dat is waar heling begint.